'Wij gaan nu zelf ook mankementen aanschaffen'

Jantina den Ouden (51) is verzorgende bij Opella in Ede. “Het is eng als je bijna niets ziet, slecht hoort en moeilijk kunt bewegen. Dan wil je iemand naast je die je helemaal vertrouwt.”

‘In de ParticipatieKliniek vond ik het cliënt zijn erger dan ik had verwacht. Je wordt zo geconfronteerd met wat de bewoners op je afdeling dagelijks doormaken. Het afhankelijk zijn vond ik het ergst. Je moet iemand die je nauwelijks kent soms helemaal vertrouwen. Met een zwarte bril en koptelefoon op, steunend op een vierpoot en met gewichten aan mijn armen en benen liep ik samen met de rest naar het gebouw waar we zouden dineren. Het was zwaar door de gewichten en best eng omdat ik weinig zag en niks hoorde. Opeens zoefde er een auto voorbij. Ik had wel een schim gezien, maar niks gehoord. Dat was zo raar. Dan voel je de afhankelijkheid. Het liefst heb je iemand naast je die je helemaal vertrouwt. Zelf heb je bijna geen controle.

Dat ervoeren mijn collega’s en ik ook in de tillift van de kliniek, waarmee we elkaar om de beurt in en uit een ballenbad tilden. Liggend in die tillift moet je ook alles uit handen geven. Op ons werk hangen we bewoners daar zo – hup – in, bijna zonder erbij na te denken. Op mijn afdeling woont een vrouw die het doodeng vindt. Ik begrijp haar gevoel nu wel veel beter.

Ook sta je met die mankementen stil bij wat je wel én niet doet. Ik kon door de gewichten aan mijn pols bijvoorbeeld niet zomaar iets pakken. Elke keer moest ik mijn arm heel bewust optillen. Als je iets niet meer kan, word je daar elk moment van de dag mee geconfronteerd. Op de somatische afdeling waar ik werk kunnen een paar bewoners haast niets meer. Zij zitten hun dagen eigenlijk gewoon uit. Dat vind ik zo erg.

Foto Jantina den Ouden 2    Foto Jantina den Ouden    Foto Jantina den Ouden 4

Op de tweede dag deden we de Verhalenkaravaan, waarbij we onze eigen ervaringen uit de praktijk met elkaar deelden. Vaak dingen die waren blijven hangen, of waar iemand advies over wilde. Het was leerzaam om te horen hoe ze het op verschillende plekken anders doen. Dat uitwisselen van ervaringen gebeurt te weinig, iedereen is zo druk bezig met z’n eigen toko. Terwijl je zoveel van elkaar kunt leren.

We proberen nu de mankementen aan te schaffen die we in de ParticipatieKliniek hebben gebruikt, zodat andere collega’s zich straks ook beter kunnen inleven in onze bewoners. Het delen van onze ervaringen alleen is denk ik niet genoeg: je moet het echt zelf ervaren om te kunnen begrijpen hoe zwaar het is om cliënt te zijn.’

Deel dit bericht