Loslaten

Inge van Westenbrugge is verzorgende IG bij ZZG zorggroep en oud-bewoner van De ParticipatieKliniek. Zij blogt regelmatig over haar werk. Dit keer over een bijzondere nachtdienst.

Het heeft altijd iets bijzonders, nachtdienst.
De geluiden van de dag zijn verdreven, bedrijvigheid in de gangen weggestorven.
Sommige bewoners zijn in diepe slaap, verzonken in hun dromen.
Anderen zijn klaarwakker, kunnen de slaap niet vatten en overdenken het leven. Verhalen worden verteld, zorgen gedeeld.
Anderen hebben geen besef meer van dag of nacht en willen opstaan, de dag starten.

Tijdens één van mijn nachtdiensten ligt er een bewoonster op haar sterfbed. Ze heeft geen familie meer: haar man was lang geleden overleden en kinderen waren er niet, broers en zussen evenmin. Een vervelende kant van het ‘oud worden’ is dat iedereen om je heen wegvalt. En deze mevrouw was alleen overgebleven.

Deze nacht liep er ook een stagiaire mee, een jong meisje van net 18 jaar. Tweedejaars studente, haar allereerste nachtdienst. Onbevangen, nieuwsgierig en leergierig.
We lopen regelmatig bij mevrouw binnen, verzonken in een onrustige slaap, draaiend in haar bed.
Een knagend gevoel van onbehagen voel ik, omdat mevrouw alleen is.
De stagiaire voelt het ook: “Mag ik bij haar gaan zitten? Dan is ze niet alleen. Ze is zo onrustig, het voelt zo vervelend om haar alleen te laten.”
Ze gaat naast het bed zitten, pakt voorzichtig de broze hand in de hare en begint rustig tegen mevrouw te praten.

Het is haar eerste ervaring met het overlijden van een bewoner

Na een half uur loop ik weer binnen, ze zit nog steeds met de hand in de hare.
Mevrouw ligt rustig te slapen, geen spoortje meer van de onrust van voorheen.
Een serene sfeer hangt er in de kamer.
We verlaten de kamer, verzorgen andere bewoners die ons nodig hebben en na een kwartiertje komen we opnieuw de slaapkamer binnen.

Mevrouw is overleden.

Ik zie de stagiaire schrikken, dit is haar eerste ervaring met het overlijden van een bewoner. Praktische zaken moeten geregeld worden, mijn collega en ik stemmen dit samen af en dan is het tijd mevrouw de laatste zorg te geven.
De stagiaire geeft aan hiermee te willen helpen en samen verzorgen we mevrouw, met eerbied en respect doen wij samen het laatste dat we voor haar kunnen doen.

Wat zij had gedaan, had mevrouw de rust gegeven om het leven los te laten

Aan het eind van onze dienst staan we samen in de gang en zie ik haar worstelen met haar emoties, proberend deze ervaring een plek te geven voor zichzelf.
Ik benoem het en uit mijn begrip, bewondering ook om op deze leeftijd voor dit beroep te kiezen. Situaties als deze zul je altijd tegenkomen en zijn niet gemakkelijk.
Ik vertel haar dat ze met een goed gevoel terug kan denken aan deze nacht. Verbaasd, niet begrijpend kijkt ze me aan.

Haar nabijheid gaf een troostende geruststelling, het gevoel niet alleen te zijn gedurende het laatste uur van haar leven.
Haar hand vasthouden, tegen haar praten gaf troost aan deze mevrouw die al haar dierbaren voor had zien gaan, alleen was overgebleven.
Wat zij had gedaan, had mevrouw de rust gegeven om het leven te kunnen loslaten.

Hoe verdrietig het ook is als iemand sterft, hoe mooi is het als je de ander dit kunt geven.

Deze blog komt uit het verhalenbundeltje ‘Ik zie jou’, dat Inge onlangs met haar werkgever ZZG heeft uitgebracht.

Deel dit bericht