'Het menselijk contact is voor mij het belangrijkste'

Mirjam Kist de Ruijter (52) is verpleegkundige bij De Meenthehof in Steenwijk, kleinschalig wonen voor ouderen met dementie. De locatie maakt onderdeel uit van Zorggroep Oude en Nieuwe Land. Begin november 2016 was zij met collega’s 24 uur in De ParticipatieKliniek.

‘Dat het zelf ervaren centraal stond in De Participatiekliniek vond ik heel mooi. Het heeft me aan het denken gezet. Het zijn geen grote, mar juiste kleine dingen die ik anders doe sinds die dag. Nadat ik die droogkap met geluiden op had in De Participatiekliniek, besefte ik hoeveel invloed omgevingsgeluiden hebben. Je hoort van alles, ruis, een raam staat open, een theelepeltje klettert op een schoteltje.. en dan komt er ineens een stem vanuit het niets: ‘Wilt u koffie?’ Ik schrok enorm.

Wat ik nu doe als ik een bewoner benader? Niet met een plots geluid, maar met aanraking. Ik maak bijvoorbeeld eerst contact door een hand op iemands arm te leggen. Pas daarna stel ik een vraag.’

Welke bewoner is jou het meest bijgebleven?

‘Op mijn achttiende werkte ik vier jaar in een verpleeghuis. Dat waren echt andere tijden. Eten werd er soms via een grote spuit toegediend, dat was dan helemaal gepureerd, en de bewoners hadden een slab om met zo’n goot erin. Ik herinner me een meneer die vroeger de directeur van een grote fabriek was geweest. Hij droeg in de zorginstelling nog steeds altijd een net kostuum en een stropdas, het was een heel keurige man en zo wilde hij het graag. Ook hij kreeg met het eten een slab om. Nadat ze het eten via zo’n spuit hadden toegediend, droop het zo langs zijn kin naar beneden. Hij kon niks doen. Ik vond dat zo’n contrast: hem keurig in kostuum en stropdas kleden, maar het nalaten iets simpels te doen als zijn mond afvegen. Ik maakte snel een rondje om bij alle bewoners hun gezicht schoon te vegen. Maar ik dacht toen wel: zo wil ik niet met mensen omgaan.

Het was destijds voor mij één van de redenen om ander werk te gaan doen. Pas zestien jaar later ben ik weer teruggekeerd in de zorg. Ik kijk nog steeds hetzelfde naar het werk als toen ik achttien was: het intermenselijke contact is voor mij het allerbelangrijkste.’

Deel dit bericht